Kapkara
bulutlarla kaplı beynimin kıvrımları…
Ve bu fırtınanın
sahili yok…
Kapkara bulutlar
biran önce taşıdıkları ağuyu kusup,
Güneşe selam
durmak istiyor.
İlmek ilmek
dokunmuş bilinmezlik, başıboşluk, huzursuzluk,
Karanlık suların
içinde bir girdap gibi boğuyor zihnimi…
Ne yöne
gideceklerini bilemese de, acziyetinin farkında zifiri karanlıklar...
Sözcüklerden bir
tufan afet olmuş, alt üst ediyor mavi düşleri...
Ne söylesem
boş... Uslanmıyor bir bütün olmaktan aciz cümlelerim...
Kusmak istiyorum
her biri başka bir olmazı çağrıştıran haykırışları...
Yarınlar umut
dolu ama kuytu hayaller dünün tükenmişliğinde kayıp...
Tut elimden her
biri kurt kaynamış yaralarıma ilaç olacak dualarım...
Bırakma beni bu uçuşan
yarasa ruhlu duyguların içinde... ki ben acizim...
Tut elimden
yalnızlığım...
Tut elimden
firakım...
Tut ki bilinmez
bir şafakta aydınlık var…
Tut ki bu ben
değilim...
Tut ki güneşe
aldanmış hülyaların ayazında solmasın gülüşlerim...
hayalperest
hayalperest
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder